Januari 2010

De trailer is afgestouwd met isolatiemateriaal waarin appelbomen, bessenstruiken en frambozen verpakt zitten, als we aan het begin van de maand terug gaan naar Ierland. Het is bitter koud. De media raden mensen voortdurend af om te reizen. De rit door Engeland gaat daarom zelfs voorspoediger dan gewoonlijk. Dagenlang was het onmogelijk om de steiltes tussen Leeds en Manchester te rijden, maar de weg is nu schoongeveegd. Het zonnetje schijnt en de verse sneeuwstormen hollen achter ons aan maar halen ons niet in. Eenmaal aangekomen in de haven van Dublin houdt de beschaving op. Hier laat de recessie zelfs de stoutmoedigste automobilist stranden in een gladde sneeuwsmurrie en diepe, dodelijk diepe gaten in de weg. Gelukkig blijft de beschermengel bij ons totdat we rond middernacht de glibberige oprit afglijden en de auto thuis parkeren. Sneeuw en ijs op Achill? We hebben voor vertrek geen water afgesloten, want het vriest hier immers nooit? De volgende ochtend nemen we de situatie in ogenschouw. De cottage vloer staat blank want er is een waterpijp ontdooid nu de centrale verwarming weer aan is. Er komt geen water uit de kranen in de slaapkamers van het huis, maar gelukkig ontdooit dat alles gestaag zonder schade aan te richten. In de tuin liggen de vrolijke Alstroemeria’s die in oktober aan hun 2^e of zelfs 3^e bloei waren begonnen, nu als hoopjes groene snot op de besneeuwde grond. Over de dijkjes bij de slipway kun je niet lopen zonder je nek te breken. Corraun aan de overkant is van top tot teen bedekt met sneeuw. We kunnen over de vijver lopen, waar de dieppaarse bladknoppen van de waterlelie uit het ijs steken.
Op de televisie hebben ze het voortdurend over “The Big Freeze”. De ravange is enorm.
“De verzekering betaalt waarschijnlijk niets uit”, zegt de ambtenaar die de schade in de cottage opneemt, “U had het water moeten afsluiten; nu moet de verwarming tenminste 3 weken onafgebroken aan.”

Als de stopcontacten in de cottage geen waterdruppels meer druipen, krijgen we een plaatselijke orkaan op ons dak. De dikke eucalyptus waait om en geurt nog dagen naar middeltjes tegen verkoudheid. Er sneuvelen ook 3 dennen. Het zijn allemaal groenblijvende bomen met veel blad en dat vangt allemaal wind.
Het nieuwe jaar begint dus voor ons direct met allerlei karweitjes: dweilen, bomen verzagen, de takken van blad strippen, twijgen en blad door de houtversnipperaar duwen. Willem verstevigt de wallen met de takken.
Gelukkig hebben we hulp van Franse Gabrielle die 14 dagen bij ons Wooft.

Overal in de tuin vinden we dode koperwieken. “We call them snow birds” vertelt Sheila.
Ze komen inderdaad uit het noorden. Waarschijnlijk zijn ze van uitputting en honger gestorven. Toch staan de paar vogels die het overleefd hebben, voortdurend aan gevaar bloot, want ze vliegen nauwelijks. Ze hippen als kwartels over het terrein op zoek naar wormen en insecten. We gaan de vogels extra voeren.
Intussen is “The Big Freeze” voorbij en in het hele land ontdooien de bevroren hoofdleidingen. We krijgen mannen op bezoek die willen weten of er bij ons ook water wegspuit, want er is geen druk meer op het net. In de grote steden wordt het water wekenlang huis aan huis bezorgd.

Bij ons komen duizenden sneeuwklokjes in bloei.

Geschiedenis van Bleanáskill Garden
De schilder Alexander Williams kwam hier 90 jaar eerder, in 1907 wonen en hij hield een dagboek bij. Een vriend van ons heeft kopieën van dit dagboek, waarin we kunnen lezen wat hij zoal in de tuin aanplantte en waar hij z’n stekken en jonge boompjes haalde. Hij spreekt al over de vijver, de Monterey Cypres en de Cordyline. Volgens een dendroloog zijn deze bomen zeker 125 jaar oud en is het de oudste cordyline van Ierland. Alle bewoners na Alexander hebben op de één of andere manier hun steentje bijgedragen aan de ontwikkeling van het terrein. Hun sporen zijn nog steeds te traceren.

Filosofie achter het concept
Willem ontwerpt de tuin. Hij streeft een harmonische tuin na waarin tegenstellingen een versterkend effect hebben op elkaar, dus:
    -     romantisch en gestructureerd,
    -     uitbundig kleurrijk en meditatief,
    -     nieuw maar met behoud van de bestaande en volgroeide tuinelementen,
    -     creatief en zakelijk,
    -     speels en leeg, ingekeerd,
    -     architectonisch en praktisch tegelijk,
    -     met zowel formele als natuurlijke gedeelten.

Doutsje heeft de supervisie over de moes- en kruidentuinen. Deze tuinen liggen tegen de zee aan, waar het zonnig is. Ze worden beschermd tegen de wind door de zeemuur, het botenhuis en een hoge wal met heggen. Het grijs van de zee wordt hier herhaald in het vele gebruik van beton, dat de warmte vasthoudt.