December 2007
In het begin van december waait het veel te hard om in de tuin te werken. Al op de eerste dag waarschuwt de radio voor golven van 8 tot 14 meter hoog. We gaan natuurlijk even kijken vanaf de kustweg bij ons achter, die over de rotsen loopt. Spectaculaire golven komen aanrollen vanaf de horizon en het is alsof een ouderwets zeegezicht in olieverf van middelmatige kwaliteit zo bij je op schoot zal springen. Het gelige schuim spat hoog in de lucht in vlokken uit elkaar waar de wind er vat op krijgt en het als sneeuw over het landschap, de weg, de auto sproeit. De ruitenwissers laten witte zoutige strepen achter.
Hierna begint het zo verschrikkelijk te regenen dat de brandweer de enorme plassen van de weg moet zuigen om te voorkomen dat er nog meer bumpers, wieldoppen en andere auto-onderdelen in verdrinken. Behalve de gebruikelijke afgebroken takken, hebben wij gelukkig geen schade. Dan komen de dagen waarop zon en buien elkaar voortdurend afwisselen, zodat er steeds vette strepen in alle kleuren van de regenboog over het landschap trekken. Halverwege december verschijnt er ’s ochtends een koude rode, maar weldadige zon aan de zuidoostelijke hemel, beschrijft een kwart van de cirkel en gaat in het zuidwesten weer onder. Als ik in de ochtendzon de was buiten ophang hoor ik een zware vleugelslag achter me en automatisch draai ik mijn hoofd om. Tot mijn verbazing kijk ik zó op de prachtige donzige gespikkelde buik van een sperwer. Geschrokken van mijn plotselinge beweging maakt de vogel rechtsomkeer en vliegt de hemel in.

De hortensia’s moeten weer gesnoeid. Twee jaar geleden hebben we de helft van alle struiken in het “bos” tot op een halve meter van de grond afgeknipt. Consequentie was dat we er vorig jaar geen bloemen in kregen, alleen enorme groene bladeren aan snelgroeiende takken. Dit jaar bloeiden de struiken wel maar nu zijn ze in hun ontembare groei weer even hoog als 2 jaar geleden. Daarom doen we het deze keer anders: we knippen alle takken die dit jaar bloemen hadden af tot op een halve meter, dan kunnen de andere takken volgend jaar bloeien en die knippen we daarna af. Eens kijken of dit werkt.
De jaarlijkse snoeibeurt van bomen & struiken langs de kant van de weg houdt tenminste 4 mannen aan het werk. Ze dragen allemaal een geel fluorescerend jack waar “CoCo” achterop staat; dat is de afkorting van County Counsel, zoiets als een gemeente. Een tractor met een rijdende zeis die de bomen en struiken met grof geweld kortwiekt, vormt het dramatisch middelpunt. Aan beide kanten van de tractor staat een ambtenaar met een tweezijdig bord: aan de ene kant staat STOP in rood en aan de andere kant GO in groen. Daarmee regelen ze het spaarzame verkeer. De vierde man tenslotte kijkt of alles volgens plan verloopt. Ik passeer de ravage die ze aanrichten ook dit najaar weer met ergernis en ongeloof want alle bloemknoppen van de wilde rododendron gaan er aan. Ook in het voorjaar van 2008 zullen de bermen het zonder de prachtige grote lila bloeiende bloemen moeten doen.

Sommige planten schijnen alles te overleven. In de ronde tuin staat een eenzame rode stokroos van tenminste 2 meter hoog. Ondanks alle verwoestende herfstwinden steekt ze haar bloemen fier op tegen een koude blauwe hemel die zich achter de bladerloze takken van hoge bomen verbergt. De laatste bloemen van het veldje eenjarigen voor het raam van de cottage maken een verslagen indruk maar de snelgroeiende tweejarige Malva arboreum die nu al boven de dakgoot uitkomt, vertoont nog geen enkel bladscheurtje.
De eerste bloeiende witte bloem aan de Camelia laat zich alweer zien.
Wij doen onze kleine winterklusjes en zetten het oranjeboompje, de olijf en enkele Canna’s in de folietunnel. De beeldjes worden van de zuilen gehaald om in huis te overwinteren.
Na onze jaarlijkse kerstronde waarbij we Amaryllis en Hyacint cadeau geven, maakt het botenhuis een desolate indruk met de laatste droevige restanten.
Ik zie in de buurt van Castlebar de eerste lammeren in de wei.

We besteden aandacht aan de bijna verlaten en overwoekerde blauwe tuin achter de beuken. Willem besluit om er meer Iris-soorten aan te gaan planten.

De ouderwetse jaren zeventig bielzen zijn bij de plaatselijke Sinkel-Winkel van Sweeney te koop en daarmee wordt waterpas een border afgezoomd die de achteloze wandelaar naar de vijver leidt. Hier hebben de blauwe Irissen nu plaatsgemaakt voor de bloeiende Hosta's die al door de vorige bewoner zijn aangeplant. Door hun ouderdom zijn de planten zo kolossaal dat ze ogenschijnlijk een lage heg vormen waarachter de vijver met de bloeiende waterlelies schuil gaat. Ik zeg tegen Willem dat er minder waterjuffers en libellen zijn dan andere jaren. Hij weet me te vertellen dat de larven op het oog jagen. De dikke laag eendekroos laat mogelijk te weinig licht door in de vijver waardoor de dieren al in een pril stadium verhongeren. "Sterven in het paradijs", denk ik terwijl ik de zoveelste generatie krioelende kikkervisjes met opgevist kroos op het droge mik. Ook heb ik wel duizenden slakken vermoord want de weersomstandigheden van dit jaar produceerde een legioenen leger met onstuitbare vraatzucht.  

Er moet een foto worden genomen van de rode Rambler die nu boven de rododendron uit is geklommen en daar op eenzame hoogte uitbundig bloeit. In de ronde tuin wordt de woekerende Vinca gerooid om plaats te maken voor de lupine, roos, siergrassen en de blauwe geranium met het donkere blad.  

Een valk jaagt regelmatig boven de tuin. De geluiden van de wadvogels komen terug nu hun broedseizoen erop zit. Boven mijn hoofd mengt de roep van de wulp zich vanuit de baai met het koeren van de dikke duiven uit het Kabouterbosje. Zouden de duiven eindelijk, nu de sperwer er niet meer is, een nest groot brengen op ons terrein of vallen ze deze keer ten prooi aan de katten die overal rondstruinen en die onze poes Xena nerveus maken? Het eksterpaar dat al jaren bij ons woont, heeft ergens in een hoge boom 3 jongen groot gebracht. Nu zitten die drie op de zeemuur te babbelen en te ruziën. Ze leren van hun ouders om bonte kraaien en meeuwen te slim af te zijn als ik voedselresten over de muur gooi, kunnen al schooien en maken een rotzooi van de composthopen. Eksters zijn slim, mooi om te zien en brutaal als de beul. Ze maken ons vaak aan het lachen; zelfs Xena ligt schaterend, rollebollend van plezier op de zeemuur naar het spektakel te kijken.

Juni 2007
De maand begon met de visite van twee, in Ierland gerenommeerde tuinarchitecten. Wij waren dus druk in de weer om zo goed en veel mogelijk te wieden, heggen te scheren en gras te maaien. Maar het blijft allemaal veel te veel werk en ik leg me er uiteindelijk noodgedwongen bij neer dat onze tuin wel altijd een super “botanische” indruk zal blijven maken.Tuinarchitect Susan had de dag voor een bezoek aan ons net zilver gewonnen voor haar tuin in “Bloom Gardens”, wat de Ierse tegenhanger is van het Chelsea tuinfestival. Gordon, de achterneef van Alexander Williams, (de kunstenaar die hier 100 jaar geleden woonde), heeft zich gespecialiseerd in watertuinen en verwierf zich daarmee internationale faam. Zij beiden namen een Frans tuinminnend echtpaar in hun kielzog mee. De dames en heren dwaalden bijna 3 uur in een zonovergoten tuin rond en waren er toen eigenlijk nog niet op uitgekeken.  

Het is een tijd geleden definitief duidelijk geworden dat de sperwer dit jaar niet in onze tuin broedt. Timothy had ons bij thuiskomst uit Nederland al verteld, dat hij enkele weken eerder een aan de poot gewonde roofvogel in de gele tuin vond. Hij was met het arme dier vergeefs naar de dierenarts en toen van hot naar haar gereden om het tenslotte op een adres in Castlebar achter te laten. Toen hij de volgende dag belde werd hem verteld dat ze het dier hadden laten inslapen. Tim reageerde nog steeds teleurgesteld: “Als hij dat had geweten, zou hij zelf geprobeerd hebben de vogel te redden door het kleine beetjes rundergehakt te voeren.”
Nu wemelt het van de jonge vogels in de tuin die bij onze nadering wat onhandig hippend en fladderend het gebladerte induiken. Ik zie een merel die een kolibrie imiteert door heftig klapwiekend de gele vrucht uit het topje van een wilde framboos te pikken.  

Door het uitbundige weer bloeit en groeit alles tegelijk. Het is zorgelijk ongewoon want zelfs de hortensia’s staan deze maand al te pronken. Die van Lady Beckett is blauw en roze in één struik. Wij noemen haar zo omdat een nazaat van Samuel Beckett de plant ooit cadeau gaf aan de vorige bewoner van het huis.
De Olearia Macrodonta langs de oprit en de parkeerplaats is wit van de kleine madeliefachtige bloemen en geurt door de brievenbus het huis binnen. Maar juni is uiteraard vooral de maand van bloeiende rozen. Overal in de tuin domineert hun vormpracht en de lucht die we inademen is doordrenkt van haar natuurlijk parfum. Ondanks de romantiek die er om rozen zweeft vind ik die overweldigende prikkeling van de zintuigen niet altijd sympathiek. Er is nog zoveel meer, allerlei moois dat bescheiden achter blijft. Als ik wied zie ik ze weer; O, ja hier staan nog havikskruidjes, verscholen in een veld met Persicaria dat vooral staat bij te dragen aan de glorie van de hoge rozen. Een paar felrode Geums leggen een aksentje ergens tussen de geraniums die zo gewoon zijn dat je ze niet ziet maar mist als ze er niet zijn. Willem heeft nu een paar opvallende roodbruinbladige geraniums aan de ronde tuin toegevoegd.
De moestuin is al net zo uitbundig en we oogsten handenvol sla, kruiden, peulen en aardbeien. De aardbeien zet ik op wodka en suiker.  

Op 23 juni worden de vuren van Sint Jan ontstoken. Wij zien aan de overkant van de baai hoe een onwezenlijk oranje gloed de zerken op het kerkhof verlicht.

April 2007
We vertrekken na de Pasen uit een kurkdroog Nederland. In de 5 weken van ons verblijf is er amper regen gevallen en we zagen hoe de narcissen daar verdorden, de vroege tulpen in een moordend tempo hun hele cyclus voltooiden en de Magnolia Stellata in bloei kwam en haar bloesem weer verloor. Natuurlijk heb ik mij verrukt gelaafd aan dit weldadige warme voorjaar, maar er knaagt ook een verontrust wormpje aan de rand van m’n bewustzijn: is dit het gevolg van “global warming”? De altijd sappige groene weilanden van Friesland zullen toch niet in een woestijn veranderen? Op onze terugreis, op weg naar de ferry in Europoort, zie ik hoe de boeren in de Noord-Hollandse polders hun beregeningsinstallaties uitzetten.

De avond daarop rijden we over de inmiddels bekende Ierse wegen in westelijke richting terug naar huis. Onderweg proberen we in de duisternis vergeefs te ontdekken of de kastanjebomen al in blad zitten, maar de volgende ochtend zien we dat de natuur het hier wat rustiger aan heeft gedaan. Zo blijkt de Stellata nog volop te bloeien tussen de laatste witte narcissen. Enkele vroege tulpen zijn uit en ik ontdek ook de bescheiden gewone kievitsbloem. Haar grote zus, de Keizerskroon moet nog gaan bloeien evenals de meidoorn en de appelbomen. In zekere zin maken we het voorjaar dus twee keer mee, dankzij het door & door gematigd zeeklimaat in dit mooie land. Gelukkig ontwikkelt de aprilmaand zich ook hier lekker warm en droog, met nu en dan een buitje, bij voorkeur op de zondagochtend. 

De grond is door de droogte lekker rul zodat het wieden in de borders een eitje is. Ik maak dankbaar gebruik van deze uitzonderlijke omstandigheid. Terwijl ik op m’n knieën kleefkruid en paardebloem verzamel, word ik omringd door een kakofonie van geluiden. Het regelmatig passeren van een auto of een tractor geeft een vluchtige gewaarwording. Een doordringend tsjirpen, het waarschuwingssignaal van de broedende zangvogels vertelt me dat onze poes Xena in mijn buurt is en aan het nerveus hippen door de takken van struik naar struik zie ik zelfs welke route ze volgt. Iemand maait het gras maar de locatie is door de echo’s en akoestiek van de omringende heuvels moeilijk vast te stellen. Het is door het over en weer aanhoudend roepen van moeder en kind om ons heen onmogelijk om je niet af te vragen op welke leeftijd een lam ophoudt met blèren en volwassen begint te blaten; krijgen ze de baard in de keel?
Over het wad klinkt de felle kreet van een meeuw en soms laat de bonte kraai zich horen als er geruzie is over voedsel. Op dit moment zijn kraaien en eksters te druk aan het nestelen om veel lawaai te maken. De territoria zijn al lang ingenomen.

Ik erger me weer eens aan de eindeloze hoge jankende piep van een achteruit rijdende vrachtwagen, waardoor ik me herinner dat de tankauto die ons dieselolie brengt, de verlichting aan onze oprit heeft vernield toen we in Nederland waren. De hond van de buren slaat aan en in de verte roept de koekoek. Een paar geleden maakten de mannetjes nog ruzie met elkaar boven onze parkeerplaats maar nu zijn ze alleen hoorbaar in de verte. Dan balkt wederom de ezel zijn karakteristieke aanloop tot een huilen die altijd eindigt in werkelijk hartverscheurende snik waarin alle leed en eenzaamheid van de wereld is samengebald en ik voel hoe een vertederd medeleven in mijn buik resoneert. Misschien komt het omdat de das in de wintermaanden 3 enorme nesten heeft uitgegraven, dat ik dit jaar het zoemen en gezellig brommen van de hommels en bijen zo mis. Hopelijk herstelt de populatie zich voordat de appelbloesem nog niet bestoven valt.

Nu we onze speciale vogelkijker op statief in de eetkamer hebben staan kunnen we alle vogelbewegingen in de baai duidelijk bekijken. Er is bijvoorbeeld een paartje fuutachtige duikers actief, vermoedelijk zijn het Zaagbekken. Op 3 maart kijken we er door naar de maansverduistering; de schaduw van de aarde geeft het de kleur van gloeiend as.
Willem denkt dat de zeespiegel in de bijna 10 jaar dat we hier nu wonen 5 cm. is gestegen. Het hoogste waterpeil in de afgelopen winter bracht de zee tot op de drempel van het botenhuis en dat is nog steeds niet zo hoog als toen we zijn ondergelopen. Toch zit de schrik er nog steeds in en wordt de getijdentabel door Willem even vaak geraadpleegd als de Bijbel door mijn grootvader. In de tabel komt het tij nooit hoger dan 5 meter maar in de praktijk is dat cijfer heel betrekkelijk omdat de hoogte van de waterspiegel enorm beïnvloed is door de kracht van de wind en de hoek waaruit die waait. Voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken want er zijn flinke voorzorgsmaatregelen in onze borstwering aangebracht. De afgelopen winter hebben we veel stormen gehad en dit blijft zo als de klimaatsverandering doorzet: onrust zaait onrust en dat is in deze uithoek op de rand van de wereld als pannenkoek, een hachelijk vooruitzicht.
Hoe dan ook: het ritme van de seizoenen lijkt in de war. Op de allereerste maart zien we een vroege vlinder; het is een Kleine Vos. Een vlieg is de badkamer binnengevlogen, weliswaar nog traag van de kou, maar toch…  Ik had die week ervoor in Ballycroy al bijen gehoord en gezien, hoewel de wespen bij wijze van spreken nog maar net weg zijn: die waren eind oktober hun door de das vernielde nesten nog aan het repareren.  

Momenteel manifesteert de das zich ook nadrukkelijk door onze moeizaam verworven en geplante tulpenbollen eerst met de snuit op te drukken om ze vervolgens uit te graven en op te eten. Daar lijkt het tenminste op en er is weinig tegen te doen. Ik hoop dat hij of zij er op den duur buikpijn van krijgt, net als de mensen in de hongerwinter van 1944. De speurtocht naar insecten en ander lekkers door de das heeft dus wel gevolgen voor de tuin. De enorme gaten die onder de boomwortels zijn gegraven is ook dassenwerk. Vooral het blote wortelgestel van de berk is erg mooi, zowel van vorm als kleur.
Deze maand staat in het teken van de exposities die Willem in Nederland heeft van een prachtige collectie schilderijen.
Teruggekeerd is het de hoogste tijd om weer iets aan de tuin te doen. De wallen, die de tuin aan de westkant beschermen tegen binnendringende hongerige schapen en lammeren moeten hoognodig worden bijgewerkt, gerepareerd en verhoogd, het snoeiwerk moet gedaan en we moeten ons bezig houden met potten en verspenen.
Natuurlijk staan de uien in de grond, is de sla gezaaid en zijn de levenstekenen van courgette, tomaat en paprika goed zichtbaar. De tuin viert het voorjaar met grote toeven gele, geelwitte en witte narcissen; vlekken zonlicht in het nog zompige gras. Alle tekenen van een onstuitbaar voorjaar zijn volop aanwezig.

Vanochtend hing er in de kamers van ons huis een onmiskenbare vislucht, meegebracht van ver door een stevige, lauwwarme zuidwester. Het ruikt naar nat, wind en regen. Buiten is het zonlicht gevangen in allerlei kleuren bleek wit dat zich uitstrekt tot aan de overkant over het leeggelopen wad. Een oplichtende kaarsrechte streep scheidt Corraun nog van ons

Februari 2007

Het verlangen naar knisperige ochtenden zoals voorafgaand is verwoord, wordt in de tweede week van februari vervuld. Alleen onder een enorme wolkenloze sterrenhemel, ver weg met een oneindige helderheid in de richting van het noorden, kan de vochtige lucht een beetje aanvriezen. Aan de dichtstbijzijnde overkant van de baai, dat is van onder de begraafplaats steeds meer oceaanwaarts tot aan de uitstekende punt, kleumen ijsrandjes langs de vloedlijn. Dat is natuurlijk het zoete water dat rijkelijk van de omringende heuvels via beken en rivieren de baai instroomt.
Zout en zoet vermengen niet goed. Althans, niet in de baai.
Een ijl vliesje wit op het gras voor het huis schittert in alle kleuren van de regenboog bij het opgaan van de zon. Ik zie dat de veel te vroege eerste bloemknop van de roze waterlelie nu is vastgevroren in het wateroppervlak van de vijver.
Meende daar in januari ook al de eerste kikkerdril te zien.

Er drijft een gaaf, maar dood schaap mee op de hoge golven bij vloed en het komt vlakbij onze pier terecht. Waarschijnlijk een slachtoffer van de storm.
Zodra het arme dier bevrijd van water op de wal blijft liggen, komt er van alles in beweging. Meeuwen en kraaien storten zich ogenblikkelijk op het kadaver. Een zeehond de eerste die we sinds lange tijd signaleren, zwemt zowat de moestuin binnen; misschien op jacht naar aasetende vis. Na ongeveer 12 uur vloeit de baai weer vol, nog voller dan het was want het schaap wordt opnieuw door de golven verzwolgen. Grote meeuwen vliegen rusteloos boven het water met het dode dier mee –als waren het rouwende nabestaanden die de kist vergezellen. De volgende dag blijkt ze weer aangespoeld te zijn, nu wat hogerop.
Ik zie dat de witte vacht, de huid er steeds meer als een platte slappe zak uit is gaan zien, volledig leeg geslobberd. Zes bonte kraaien en een grote mantelmeeuw doen zich nog aan het restant tegoed; dan komt er een tweede mantelmeeuw bij die een metertje naast de vogels landt. Ze kennen elkaar want de etende meeuw doet al mompelend een paar stappen in de richting van de nieuwkomer. Die blijft staan en zegt wat terug. Hun snavels beroeren elkaar. Dan vliegen ze gelijktijdig op om even verderop weer neer te strijken. De aasetende meeuw wast de naar dood riekende kop gedurig in het water op de vloedlijn. De partner kijkt goedkeurend toe.
Zo gaat het in de natuur. Ik heb ook al de eerste lammeren gezien. Een boer in Westport geeft de zuigelingen opvallende feloranje gekleurde jasjes tegen de kou; aandoenlijk. 

Er kwam weer eens een enorme hoeveelheid zeewier met de oostenwind mee. Ik haal het binnen met kruiwagens vol; allemaal groeistimulerend lekkers voor de tuin.
De krokussen bloeien nu onder de bomen in het oudste deel van de tuin en de botanische irisjes fleuren verschillende potten op. Ook staan de allereerste narcissen in hun nieuwe gele jurkjes te stralen. Maar na enkele dagen vrieskoude helderheid begint de wind weer aan te wakkeren en de regen neer te jakkeren en veel bloeiende narcissen waaien om.
Er is een grote bestelling voor bewortelde heggenstekken, die ik samen met Timothy klaar maak. Met de hulp van mijn vriendin die hier uit Nederland op vakantie dacht te zijn, spit ik ter completering van de order tientallen mini wilde rododendrons uit in de vredige, onbewoonde contreien van Ballycroy.